Ζβέρεφ: «Είμαι λίγο μεθυσμένος τώρα, αλλά και πολύ χαρούμενος»
- Agones team
- 8/6/2026 11:52
Ο Γερμανός τενίστας επικράτησε του Φλάβιο Κομπόλι με 3-2 σετ, έπειτα από έναν τελικό διάρκειας 4 ωρών και 16 λεπτών, κατακτώντας τον πρώτο Major τίτλο της καριέρας του, μετά τις ήττες του στους τελικούς του Αμερικανικού Όπεν 2020, του Ρολάν Γκαρός 2024 και του Αυστραλιανού Όπεν 2025. Παράλληλα, έγινε ο πρώτος Γερμανός που κατακτά το Ρολάν Γκαρός στους άνδρες.
Αναφερόμενος στις κράμπες που τον ταλαιπώρησαν από το 4ο σετ και μετά, ο Ζβέρεφ εξήγησε ότι προήλθαν κυρίως από την πίεση της στιγμής. «Ναι, είχα κράμπες, αλλά νομίζω πως ήταν περισσότερο ψυχολογικό. Υπήρχε μεγάλη πίεση. Παράξενο ίσως, αλλά με βοήθησαν να παίξω πιο ελεύθερα και να ρισκάρω περισσότερο. Είμαι πολύ χαρούμενος που κάθομαι τώρα δίπλα σε αυτό το πανέμορφο τρόπαιο για πρώτη φορά», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ο 28χρονος μίλησε και για τη δύσκολη περίοδο που είχε περάσει τον τελευταίο χρόνο, μετά την απώλεια του περσινού τίτλου στο Παρίσι. «Πέρυσι τέτοια εποχή, βρισκόμουν σε μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της καριέρας μου. Δεν έπαιζα καλά και αντιμετώπιζα αρκετά προβλήματα με το σώμα μου. Από ένα σημείο και μετά, άρχισα να βρίσκω ξανά τον εαυτό μου και τώρα είμαι πολύ μακριά από εκείνη την κατάσταση», τόνισε.
Όταν ρωτήθηκε για το γεγονός ότι έγινε ο πρώτος Γερμανός νικητής του Ρολάν Γκαρός στους άνδρες, απάντησε χαμογελώντας: «Είμαι ο πρώτος που το καταφέρνει στους άνδρες και, για να είμαι ειλικρινής, είμαι λίγο μεθυσμένος τώρα, οπότε μπορεί να επαναλαμβάνομαι. Αλλά είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που κάθομαι δίπλα σε αυτό το τρόπαιο».
Ο νέος πρωταθλητής του Ρολάν Γκαρός εκτίμησε ότι η κατάκτηση του πρώτου Grand Slam θα τον βοηθήσει και ψυχολογικά στο μέλλον. «Ό,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα, θα είμαι για πάντα πρωταθλητής Grand Slam. Κανείς δεν μπορεί να μου το πάρει αυτό. Μου δίνει μια ελευθερία και ίσως να είμαι πιο ήρεμος την επόμενη φορά που θα βρεθώ σε έναν μεγάλο τελικό», εξήγησε.
Θυμήθηκε ακόμη τη στιγμή που κατάλαβε ότι είχε κατακτήσει τον τίτλο. «Στην αρχή δεν το πίστευα. Μετά, κοίταξα το box μου και είδα τον πατέρα μου να πανηγυρίζει. Τότε συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί. Έπεσα στο έδαφος και άφησα όλα τα συναισθήματά μου να βγουν. Σε αυτό το γήπεδο έχω ζήσει τις πιο δύσκολες στιγμές της καριέρας μου, αλλά πλέον αυτή η ανάμνηση είναι η πιο δυνατή», ήταν τα λόγια του.
Κλείνοντας, αφιέρωσε το τρόπαιο στους ανθρώπους που τον συνοδεύουν όλα αυτά τα χρόνια: «Είναι μία οικογενειακή και ομαδική προσπάθεια. Έχω την ίδια ομάδα εδώ και 12 χρόνια και όλοι τους αξίζουν αυτό το τρόπαιο όσο κι εγώ».
