Η Θύρα 6 δεν πρόκειται να μείνει σιωπηλή όπως δεν το έκανε ποτέ άλλωστε.

Η φετινή σεζόν, η σεζόν που ο Παναιτωλικός κλείνει 100 χρόνια ζωής, εξελίσσεται όπως όλα δείχνουν σε ακόμη μία απογοήτευση, με ακέραιη την ευθύνη να βαραίνει τη διοίκηση της ομάδας.

Σε μια χρονιά-ορόσημο, όπου θα έπρεπε να τιμάται η ιστορία, ο κόσμος και το έμβλημα του συλλόγου, βλέπουμε προχειρότητα, έλλειψη οράματος και αποφάσεις που προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας.

Έχουμε ζητήσει επανειλημμένα την αλλαγή του σήματος με αφορμή και την επέτειο αντί αυτού είδαμε πάλι το ίδιο φτωχό σήμα χωρίς ταυτότητα σε ακόμα χειρότερη μορφή. Αντί να εμπνέει περηφάνια, προκαλεί απογοήτευση. Η επικοινωνιακή πολιτική της ΠΑΕ παραμένει ανύπαρκτη. Καμία ουσιαστική σύνδεση με τον κόσμο, καμία εξήγηση, καμία ανάληψη ευθυνών. Μόνο σιωπή. Ανύπαρκτο κλίμα, ανύπαρκτη ενημέρωση. Ερασιτεχνικές καταστάσεις.

Όσο αφορά τον μεταγραφικό σχεδιασμό, χρόνια τώρα βλέπουμε το ίδιο έργο. Επιλογές χωρίς πλάνο, χωρίς φιλοδοξία, χωρίς ποδοσφαιρική λογική. Όποιος παίχτης ξεφεύγει από την μετριότητα και δέχεται πρόταση, πουλιέται εν ριπή οφθαλμού μεσούσης της σεζόν. Κάθε χρόνο το ρόστερ γκρεμίζεται και πάλι από την αρχή.

Ο Παναιτωλικός εδώ και χρόνια δεν πείθει.

Δεν βλέπουμε αγωνιστική ταυτότητα.

Δεν βλέπουμε πρόοδο.

Δεν βλέπουμε σεβασμό.

Σαν να έχει μπει ταβάνι στη βαθμολογία αλλά και στο μέγεθος του Συλλόγου.

Ο κόσμος της ομάδας είναι εδώ. Στηρίζει, ταξιδεύει, φωνάζει, ονειρεύεται.

Αυτό που λείπει είναι η αντίστοιχη σοβαρότητα και φιλοδοξία από τη διοίκηση.

Θέλουμε Παναιτωλικό με όραμα.

Θέλουμε Παναιτωλικό με ταυτότητα.

Η υπομονή τελειώνει.

Οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο.